📝 Końcówki rzeczowników

Mianownik (M.) — kto? co?

l.poj. Rodzaj żeński: -a (kobieta, książka), rzadziej -i (pani). Rodzaj męski: zwykle -ø (stół, dom, kot). Rodzaj nijaki: -o (okno), -e (pole), -ę (imię, cielę).

l.mn. Męskoosobowe: -i/-y/-owie (chłopcy, panowie). Niemęskoosobowe: -y/-i/-a (kobiety, książki, okna).

Dopełniacz (D.) — kogo? czego?

l.poj. Ż: -y/-i (kobiety, pani). M.: -a (stołu? nie — stołu to -u; chłopca, kota) lub -u (domu, cukru). N.: -a (okna).

l.mn. Końcówki: -ów (stołów, domów), -i/-y (kobiet — uwaga: też -ø!), -ø (kobiet, okien, książek).

Celownik, Biernik, Narzędnik, Miejscownik

C. (komu? czemu?) l.poj.: -owi (stołowi, panu — wyj.), -(i)e ż. (kobiecie). l.mn.: -om.

B. (kogo? co?) — żywotne męskie jak D., nieżywotne jak M. Ż.: -ę (kobietę).

N. (z kim? z czym?) l.poj.: -em (stołem, oknem), -ą (kobietą). l.mn.: -ami (stołami).

Ms. (o kim? o czym?) l.poj.: -(i)e (o stole, o kobiecie), -u (o domu). l.mn.: -ach (o stołach).

Wołacz (W.) — o!

l.poj. ż.: -o (kobieto!), zdrobnienia -u (Aniu!). M.: -(i)e (panie!), -u (synu!). N. = M. l.mn. = M. l.mn.