Odmiana przez przypadki (czyli deklinacja) to zmiana końcówki rzeczownika
w zależności od tego, jaką rolę pełni w zdaniu.
W języku polskim mamy 7 przypadków — każdy odpowiada na inne pytanie!
| # | Przypadek | Pytania | Przykład: pies | Przykład: mama | Wskazówka |
|---|---|---|---|---|---|
| 1. | Mianownik | kto? co? | pies | mama | podmiot zdania |
| 2. | Dopełniacz | kogo? czego? | psa | mamy | nie ma, brak… |
| 3. | Celownik | komu? czemu? | psu | mamie | daję, przyglądam się… |
| 4. | Biernik | kogo? co? | psa | mamę | widzę, lubię… |
| 5. | Narzędnik | kim? czym? | psem | mamą | z, pod, nad, jestem… |
| 6. | Miejscownik | o kim? o czym? | psie | mamie | zawsze z przyimkiem: w, na, o, przy, po |
| 7. | Wołacz | o! | psie! | mamo! | gdy kogoś wołamy lub zwracamy się do kogoś |
Zadaj pytanie do podkreślonego słowa!
Daję książkę bratu.
→ Daję książkę komu? → bratu → Celownik!
Miejscownik nigdy nie stoi sam — zawsze jest przy nim słówko:
w, na, o, przy, po
w szkole, na stole, o psie
Oba mogą brzmieć tak samo (np. psa)!
Trick: nie ma psa (Dop.) vs widzę psa (Bier.)
→ zastąp słowem on: nie ma go (D.) / widzę go (B.)
Wołacz używamy gdy zwracamy się do kogoś:
Mamo, chodź tu!
Hej, Tomku!
Zawsze oddzielamy przecinkiem.
Podkreślone słowo — jaki to przypadek? Zadaj pytanie i wybierz odpowiedź!
Zobaczysz słowo i przypadek. Wybierz poprawną formę!
Wybierz właściwą formę słowa, by zdanie brzmiało poprawnie!
Wybierz graczy: