💬 Formy dialogu

📝 Zasady zapisu dialogu

• W prozie polskiej każdą kwestię dialogową zaczynamy od myślnika (—) w nowym wierszu.
• Po wypowiedzi postaci stawiamy myślnik i dopiero potem atrybucję (czasownik mówienia).
• Przykład: — Cześć — powiedział Janek. — Co u ciebie?
• Alternatywnie można użyć cudzysłowu („..."), zwłaszcza gdy cytujemy myśli lub krótkie wypowiedzi w narracji.
• W cudzysłowie: „Nie wiem" — odparł cicho.

🗣️ Atrybucje (verba dicendi)

Czasowniki mówienia nazywają sposób wypowiedzi:

• neutralne: powiedział, rzekł, odparł, odpowiedział
• pytające: zapytał, spytał, dopytał
• głośne: krzyknął, zawołał, wrzasnął, ryknął
• ciche: szepnął, wymamrotał, mruknął, wyszeptał
• emocjonalne: jęknął, westchnął, parsknął, syknął

🎭 Dialog w prozie vs dramat

Proza: dialog wpleciony w narrację, kwestie poprzedzone myślnikiem.

Dramat: imię postaci na początku linii, bez myślnika, didaskalia kursywą w nawiasie.

Dialog wewnętrzny — myśli postaci, często w cudzysłowie lub kursywą.

Dialog zewnętrzny — rzeczywista rozmowa dwóch lub więcej postaci.

❗ Interpunkcja w dialogu

• Kropkę zastępujemy przecinkiem, gdy po kwestii następuje atrybucja: — Tak — odparł.
• Pytajnik i wykrzyknik zachowujemy: — Co?! — zapytał zdziwiony.
• Didaskalia po atrybucji oddzielamy kropką i myślnikiem: — Tak — powiedział. — I to wszystko.
• W cudzysłowie znaki interpunkcyjne stawiamy wewnątrz cytatu.